จะมีใครเคยคิดบ้างไหมว่าในชีวิตประจำวันของคนเรานั้นเต็มไปด้วยกิจกรรมทางกีฬาตั้งแต่ตื่นนอนในตอนเช้าๆ ไปจนถึงการนอนในตอนกลางคืน ตั้งแต่เราตื่นมาก็ลุกจากที่นอนล้านหน้าแปลงฟังนั่นก็ถือว่าเป็นกินกรรมทางกีฬาอย่างขยับแขนเป็นจังหวะ เปรียบเสมือนกับการได้ชกลมหนึ่งสองเข้ากับจังหวะในการแปรงฟัน นอกจากนั้นพอลงบันไดมาก็เปรียบได้กับการฝึกฟุตเวิร์คนับก้าวจังหวะก้าวเท้าลงจากบันได กินข้าวก็เหมือนกันก็ต้องเร่งกินให้ได้อย่างนักกีฬาซูโม่เพื่อเร่งเวลาในการไปทำงานหรือไปเรียนหนังสือ พอรถเมล์วิ่งผ่านมาก็เหมือนกับการได้ฝึกวิ่งเร็วในระยะใกล้ๆ เพื่อจะวิ่งให้ทันรถ พอขึ้นมาบนรถเมล์ก็เหมือนได้ซาวน่าไปในตัวกับการแออัดยัดกระป๋องที่ปกติก็ร้อนอยู่แล้วยิ่งเข้าไปอัดกันอยู่ในกล่องเหล็กสี่เหลี่ยมสีขาวแดงด้วยแล้วละก็ยิ่งคนเยอะก็จะยิ่งร้อนเป็นพิเศษ บางครั้งก็อาจจะต้องใช้เทคนิคของยิมนาสติกลีลาใหม่ในการแทรกตัวเข้าไประหว่างช่องว่างในตัวรถ หรือ ใช้เทคนิคของทั้งยูโดคาราเต้ ยิวยิตสูในการฝ่าฝูงชนนับร้อยชีวิตเพื่อจะแทรกตัวเข้าไปนั่งยังเบาะเก้าอี้ให้จงได้ พอลงจากรถก็ต้องใช้การกระโดดไกลลงในบางครั้งเพราะรถไม่ยอมจอดหรือมักจะจอดเลยป้ายรถไปไกลๆ เสมอๆ ทำให้ต้องเตรียมพร้อมตั้งแต่เนิ่นๆด้วยการยืนข้างๆประตูและเปรียบเทียบกันดู แล้วนำมาปรับปรุงแก้ไขตัวเองว่ากระโดดอย่างไรให้ลงได้โดยไม่เจ็บตัว

 ส่วนในกรณีที่ไม่ทันได้เข้าไปในรถก็ต้องใช้แรงแขนจากกีฬายิมนาสติกในการห้อยโหนตัวด้วยลีลาต่างๆ เพื่อหลบรถเฉี่ยวแฉลบไปมาแบะ ป้ายรถเมล์ ที่ออฟไซต์ล้ำหน้า หรือกระทั่งหลบคนที่พยายามเบียดเสียดขึ้นมายังรถอัดปลากระป๋อง พอลงจากรถถึงที่หมายได้ก็ต้องกลับมาสู่การวิ่งใหม่อีกหนไม่ว่าจะเป็นการวิ่งไปตอกบัตรให้ทันเวลา การวิ่งไปยังชั้นเรียน การวิ่งไปห้องชมรมแต่เช้าหรืออะไรก็ตามแต่ที่สมควรจะวิ่งไปทำเมื่อถึงที่หมาย ก่อนที่จะต้องไปเข้าเรียนหรือทำงาน พอนั่งเรียนหรือทำงานจนใกล้ๆเวลาพักเที่ยงก็เตรียมตัวออกสตาร์ทได้เหมือนกับนักวิ่งทีมชาติที่เตรียมพร้อมจะวิ่งวิบากฝ่าฝูงชนฝูงคนไปซื้อกับข้าวหรือข้าวกลางวันกินและกลับมาทำงานหรือเรียนให้ทันเวลาในช่วงบ่ายซึ่งก็แล้วแต่ความสะดวกสบายของผู้คนหรือตามความต้องการ บางคนก็ถือทิฐิว่าไปกินข้าวจะต้องไปร้านนั้นเท่านั้นที่ทำกับข้าวขายอร่อยถึงจะต้องเดินไกลเป็นกิโลก็ช่าง เลยกลายเป็นว่าวิ่งมาราธอนไปกินข้าวกลายๆ และก็ต้องรีบวิ่งกลับมาเรียนหรือทำงานให้ทันในช่วงบ่ายอีก พอเลิกงานในตอนเย็นนั้นใครๆเคยบอกไว้ว่ามันคือเวลาผ่อนคลายหลังจากการทำงาน แต่มันเป็นนั้นจริงแน่ๆหรือ? ส่วนตัวผมเองคิดว่าเวลาช่วงเย็นนี่แหละเหมือนสนามรบดีๆนี่เอง เพราะช่วงเวลาเย็นๆหลังเลิกงานหรือเรียนนั้นเป็นช่วงเวลาแห่งการแข่งขันเลยก็ว่าได้ เพราะช่วงเวลาเย็นนั้นผู้คนมากหน้าหลายตาหลากหลายสถานที่ต่างก็เลิกงานเลิกเรียนเช่นเดียวกัน

 ยกตัวอย่างสวนสาธารณะในตัวเมืองที่แออัดยัดเยียดกันแย่งที่ชิงที่กันทำกิจกรรมต่างๆที่ตนเองชื่นชอบ อย่างเช่นวิ่งรอบสวนสาธารณะ เล่นสเก็ตบอร์ดโรลเลอร์เบลด เด็กๆเล่นเครื่องเล่น ชิงช้า ม้าหมุน  ตั้งโกลฟุตบอลเล่นบอลรูหนูกัน เต้นกิจกรรมเข้าจังหวะอย่างพวกบีบอย นักธุรกิจที่หาเวลาว่างมานั่งตามม้านั่งกดโน้ตบุ๊คเช็คอีเมลล์ คู่รักที่พากันเดินไปมา พวกป้าๆพากันรวมตัวเล่นแอโรบิคแดนซ์ อีกด้านคนแก่หลายสิบคนก็เปิดเพลงจีนรำมวยไทเก๊กกัน เป็นภาพที่ไม่ว่ามองไปทางไหนก็แทบจะไม่เหลือที่ให้ยืนอยู่แล้ว  หรืออย่างการไปซื้อของตามตลาดสดในตอนเย็นๆ ก็จะเห็นพวกแม่บ้านคุณนาย เดินเตร็ดเตร่อยู่หาวัตถุดิบไปทำกับข้าวมื้อเย็นซึ่งบานคงก็มีเทคนิคในการเดินอย่างรวดเร็วคว้าจับวัตถุดิบที่ต้องการเลิกวัตถุดิบที่ใช่ได้อย่างว่องไวคล่องแคล่ว และวิ่งลับๆหายไปกับตาอย่างรวดเร็วนับว่าเป็นการออกกำลังกายโดยการวิ่งวิบากอย่างแท้จริงเลยก็ว่าได้ ทั้งต้องมองหาสิ่งของที่เป็นเป้าหมาย รีบๆเดินไปอย่างตั้งอกตั้งใจทำเวลาเพื่อให้ทันรายการโทรทัศน์รอบดึกเป็นต้น