บาสเก็ตบอลเป็นกีฬาที่ผมชอบเล่นมากจากการที่ผมเคยได้แต่เฝ้ามองจากริมสนามหรือขอบสนาม จากที่พี่ชายของผมชอบเล่น ในสมัยเด็กๆนั้น ผมชอบติดสอยห้อยตามพี่ไปนั่งเล่นนั่งดูแถวบนอัฒจรรย์บ่อยๆ ถึงอย่างนั้นตัวผมเองก็ไม่สามารถลงไปเล่นด้วยได้เพราะมีแต่เด็กโตๆตัวใหญ่ๆสูงๆเต็มไปหมด ซึ่งเด็กรุ่นเดียวกับผมนั้น ก็ไปเล่นพวกเครื่องเล่นอย่างชิงช้า ม้าหมุน ก่อกองทรายซะมากกว่า ส่วนผมกลับชอบนั่งมองการแข่งขันเดิมพันกันของพวกเด็กโตๆกันซะมากกว่า ที่หากทีมไหนแพ้ก็จะมีเกมส์ลงทัณฑ์อย่างให้วิ่งรอบสนามพร้อมตะโกนเสียงดัง หรือดันพื้น เป็นบทลงโทษที่ดูสนุกสนาน และน่าขบขันสำหรับผู้ชนะ พี่ชายผมนั้นจัดว่าเป็นคนที่เล่นบาสเก็ตบอลเก่งมากคนหนึ่ง เลยก็ว่าได้ พี่ชายผมตัวสูงมากเมื่อเปรียบเทียบกับผมก็ประมาณ เสาไฟฟ้า กับ รั้วไม้ ประมาณนั้นเลย

 แต่ถึงอย่างนั้นผมเองก็อยากลงไปเล่นบาสเกตบอลกับพวกเด็กตัวโตๆด้วยเช่นกัน ซึ่งเวลาที่พวกเด็กโตๆนั้น นั่งพักกันผมก็มักจะยืมลูกบาสของพี่มาหัดโยนใส่ห่วงที่อยู่สูงลิบลิ่ว สำหรับผมแล้วแป้นบาสนั้นทั้งใหญ่และสูงราวกับกำแพงสูงใหญ่ ที่ผมหวังว่าซักวันผมจะสามารถโยนลูกบาสหนังในมือให้เข้าห่วงให้ได้ แต่ในความคิดลึกๆของผมแล้วไม่ได้ต้องการแค่จะชูตลูกบาสให้เข้าเท่านั้น แต่ยังต้องการที่จะกระโดดดังค์ลูกลงห่วงและห้อยตัวโหนตัวอยู่กับห่วงของแป้นบาสแล้วมองลงไปยังอัฒจรรย์ คงเป็นความรู้สึกที่ดีมากสำหรับคนที่ตัวเตี้ยไม่ค่อยสูงอย่างผม ซึ่งในการหัดเล่นของผมนั้นตอนแรกๆก็แค่หัดเลี้ยงลูกตบลูกบาสกับพื้นแล้วค่อยๆ ลองหัดเลียนแบบท่าทางวิธีการชู๊ตลูกบาสของพี่ผมและ เพื่อนๆ พี่คนหนึ่งในกลุ่มก็สอนผมว่าทริกในหารโยนลูกให้ได้สูงและไกลให้ใช้การสะบัดข้อมือช่วยในการส่งลูก พี่ชายคนนั้นช่วยผมหลายๆอย่างทั้งการปรับแก้ท่าทางในการชู๊ตลูกให้ถูกต้อง การย่อตัวเล็กน้อยก่อนการกระโดด การพุ่งตัวไปข้างหน้า และเพราะผมเองก็รักและสนใจในการเล่นบาสอยู่แล้วทำให้การเรียนรู้จากการเฝ้ามองและมีครูสอนที่ดีทำให้ฝีมือในการเล่นของผมพัฒนาไปเร็วมาก จนในที่สุดผมก็สามารถลงแข่งเล่นกับพวกพี่ๆที่ตัวใหญ่กว่าในสนามได้ถึงแม้ว่าอายุจะห่างชั้นกันหลายปีมาก แต่ด้วยความแม่นยำในการชู๊ตลูกที่ทุกๆคนยอมรับว่าแม่นยำและทำคะแนนได้แม้กระทั่งในระยะสามแต้มหรือนอกครึ่งวงกลมที่ชู๊ตได้ยากมากผมก็ยังสามารถส่งลูกเข้าห่วงได้

พวกพี่ๆต่างชื่นชมผมที่สามารถชู้ตลูกได้ดีแต่ไม่ว่ายังไงผมก็ยังมีความหวังลึกๆในใจอยู่ที่ซักวันอยากจะดังค์ลูกให้ได้ซักครั้งในชีวิต อย่างที่ผมเคยเห็นนักกีฬาบาสเก็ตบอลดังๆ อย่างไมเคิลจอร์แดน แต่ถ้าเป็นผมในตอนนั้นก็คงจะไม่มีทางแม้กระทั่งจะแตะขอบของแป้นบาสซะด้วยซ้ำที่ผมเคยเห็นทางโทรทัศน์นั้นมีทั้งการดังค์แบบคู่แข่งกระเด็นไป เหมือนกับว่าใช้ทั้งแรงกายและแรงใจกดดันคู่แข่งจนถอยหลังไปเองโดยไม่รู้ตัวซึ่งแต่ละอย่างที่ผมได้เห็นนั้นล้วนเป็นความใฝ่ฝันของผมทั้งนั้นมีทั้งที่ชู๊ตลูกติดต่อกันในแถวนอกของครึ่งวงกลมในระยะสามแต้มที่สามารถชู๊ตได้ลงทุกลูกจากทุกจุดทุกมุม ดังค์จากด้านหลัง สแลมดังค์ สปินดังค์ และอื่นๆอีกมากมาย ซึ่งผมคิดว่าลูกดังค์น่าจะทำคะแนนได้มากกว่าลูกชู๊ตซะอีก ถ้าลูกชู๊ตทำคะแนนได้สามคะแนนแล้วละก็สำหรับผมลูกดังค์ควรจะได้ซักร้อยคะแนนด้วยซ้ำไป จากความชอบของผมก็กลายเป็นงานอดิเรกจากงานอดิเรกก็กลายมาเป็นชมรมและสุดท้ายแล้วผมก็ได้มาเป็นประธานชมรมบาสของโรงเรียนสู่การแข่งระดับเขต และระดับจังหวัด สุดท้ายแล้วผมก็หยุดลงอยู่ที่ระดับจังหวัด เพราะการเล่นระดับเขตกับระดับจังหวัดนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ซึ่งสอนให้ร่าต่อให้นักกีฬาที่เก่งแค่ไหนแต่ถ้าทีมไม่สามารถส่งเสริมหรือช่วยอะไรไม่ได้เลยก็จบเช่นกัน ชีวิตนักกีฬาบาสของผมจบลงที่การถูกหามส่งออกนอกสนามด้วยอุบัติเหตุที่ใครๆต่างก็คิดว่าเป็นเช่นนั้น