กีฬาเปตองนั้นเป็นกีฬาที่ผู้สูงอายุนั้นให้ความสนใจกันเป็นส่วนมากและก็ยังเป็นกีฬาที่วัยรุ่นก็ให้ความสนใจเช่นเดียวกัน แต่กีฬาเปตองเป็นกีฬาที่จะเล่นกันเพียงทีมละ 3 คน เท่านั้น และจะมีการแบ่งหน้าที่ในการเล่นอีกด้วย  เรานั้นอาจจะเห็นผู้สูงอายุตามชนบทหรือตามสวนสุขภาพ หรือตามลาดกว้าง ที่มีพื้นที่พอที่จะเล่นกีฬาประเภทนี้ เราจะสังเกตเห็นได้ว่าเมื่อผู้สูงอายุนั้นมีเวลาเมื่อไรก็จะพากันไปเล่นเปตองกันเพื่อที่จะทำตัวเองนั้นผ่อนคลาย แม้กระทั้งตามวินมอเตอร์ไซต์นั้นเขาก็ยังมีลาดสำหรับเล่นเปตองเพื่อที่จะเล่นเพลิดๆในยามว่างเมื่อไม่มีคนมาใช้บริการ ผู้สูงอายุนั้นจะให้ความสนใจกับตัวเองเป็นพิเศษ เพราะว่าผู้สูงอายุนั้นจะเริ่มหาความสุขใส่ตัวกันมากเพื่อถึงเวลาในยามแก่เฒ่า พวกเขานั้นก็จะนำวิธีต่างๆที่สามารถทำให้เขามีความสุขได้เขาก็จะทำ

การเล่นเปตองนั้นผู้สูงอายุนั้นจะเล่นกันเพื่อพวกเขานั้นได้พากันไปออกกำลังกายเสร็จแล้ว พวกเขานั้นอาจจะเล่นกันจนถึงเวลาดึกดื่น การเล่นกีฬาประเภทเป็นกีฬาที่ผ่อนคลายไม่ค่อยทำให้มีความเครียดมากมายซุกเท่าไรเพื่อว่าการเล่นกีฬาประเภทนี้ไม่ได้ใช้ร่างกายมากซักเท่าไรเพราะว่าการเล่นกีฬาเปตองนั้นจะใช้แค่แขนเท่านั้นและอาจจะมีร่างกายในส่วนต่างๆเข้ามาช่วยอีกแรงหนึ่งเพื่อที่จะทำให้เกิดความสมดุลของร่างกายในเวลาเล่น แต่การเล่นกีฬาประเภทนี้จะใช้แขนซะเป็นส่วนใหญ่เพราะว่าจะแขนในการเหวี่ยงลูกไปให้ใกล้กับลูกแก่นมากที่สุดก็จะทำให้ได้แต้มในการแข่งขันนั้นเยอะขึ้น การเล่นของผู้สูงอายุนั้นอาจจะมีการพนันเข้ามาแทรกบ้างในครั้ง คือ ถ้าฝั่งไหนชนะก็อาจจะต้องเลี่ยงเหล้าซัก 1 กรม หรือ เลี้ยงเป็ปซี่

 แต่ว่าสำหรับผู้สูงอายุนั้นพวกเขาก็คงไม่ได้คิดมากหรอกเพราะว่าพวกเขานั้นจะพยามยามหาความสุขใส่ตัวเองซะมากกว่า จึงทำให้พวกเขานั้นมีความสุขกับการเล่นกีฬาประเภทเพราะว่าไหนจะได้ผ่อนคลาย และได้มีพบปะกับเพื่อนๆของพวกเขาที่มีใจรักในทางด้านของกีฬาประเภทนี้เช่นเดียวกับพวกเขา การเล่นกีฬาประเภทนี้ก็เป็นกีฬาที่ทำให้เรานั้นได้มีการพัฒนาสมองของเราไปภายในตัวอีกด้วยเพราะว่าจะได้มีการคิดว่าเรานั้นจะใช้แรงในประมาณถึงจะสามารถนำลูกเปตองนั้นได้เข้าใกล้กับลูกแก่นมากที่สุดหรือว่าเรานั้นจะทำอย่างไรเพื่อที่จะสามารถนำลูกเปตองของฝั่งตรงข้ามที่สามารถเข้าใกล้ลูกแก่นได้มากว่าเราที่เรานั้นจะสามารถตีลูกของฝั่งตรงข้ามนั้นให้ออกหรือกระแดนออกไปให้ไกลเพื่อที่จะสามารถให้ลูกของเรานั้นไปแทนที่ได้นั้นเองเพื่อที่เรานั้นจะสามารถได้แต้มเพิ่มขึ้นอีก กีฬาประเภทนี้ก็ยังได้ก้าวเข้าสู่โรงเรียนเพื่อที่จะเป็นสื่อในการเรียนการสอนเช่นเดียวกันเพื่อที่จะให้นักเรียนนั้นได้เรียนรู้ถึงกีฬาต่างๆที่เราควรจะรู้เพราะกีฬาประเภทนี้ก็เป็นกีฬาที่มีคนสนใจกันเป็นอย่างมากจึงทำให้เป็นกีฬาแผ่หลายในประเทศไทยแม้กระทั้งในกรมทหารหรือกรมตำรวจนั้นก็ยังมีกีฬาประเภทนี้อยู่ด้วยเพื่อที่จะได้พาเล่นกันยามว่าง

           การเล่นกีฬาเปตองนั้นถึงแม้ว่าจะมีการพนันเข้ามาร่วมเล็กน้อยแต่ก็ต้องถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่ดีเอาซะเลยเพราะว่าการเล่นกีฬาประเภทต่างๆนั้นพวกเรานั้นจะมุ่งเน้นถึงความแข็งแรงของร่างกายซะมากว่าที่จะเอาเวลานั้นมาสนใจในเรื่องของการพนันเพราะว่ามันจะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีและอาจจะทำให้วัยรุ่นนั้นนำไปลอกเลียนแบบได้เพราะว่าเห็นตัวอย่างที่ผิดๆมากจากผู้ใหญ่ แต่อย่างไรก็ตามนั้นผู้ใหญ่นั้นก็จะต้องให้ความสนใจกับบุตรหลานเช่นเดียวกัน คือจะต้องสอนพวกเขาอะไรดีหรืออะไรไม่ดีช่วยกัยอธิบายให้พวกเขานั้นเข้าใจเพื่อที่จะไปไม่ต้องมีวัยรุ่นนั้นติดการพนัน

                กีฬาที่ฉันพูดถึงนั่นก็คือกีฬาว่ายน้ำ  ที่ฉันอยากว่ายน้ำให้แข็งกว่านี้เพราะว่าเห็นทะเลเมืองไทยแล้วอยากเป็นนางเงือกจริงๆ ฉันว่าฉันคงตัวดำแน่ๆ เลย  แต่ก็เอาเถอะ เพราะฉันเที่ยวแล้วอยากจะไปซื้อบ้านอยู่ที่นั่นเลยค่ะ  คงต้องดำน้ำดูปลาทุกวันแน่เลย และให้อาหารปลาสนุกสนานไปเลยละค่ะ  ที่ฉันเองอยากว่ายน้ำแข็ง ๆ จะได้ว่ายน้ำแข่งกับปลา  และดำน้ำไปดูปลาใน น้ำลึกๆ  ได้อย่างสนุกสนาน เหมือนตัวเองเป็นปลาตัวหนึ่งในท้องทะเลเลย

นะค่ะ  เวลาที่ฉันได้ดูกีฬาว่ายน้ำนั้น ฉันเองรู้สึกว่าสนุกมากมายและต้องคอยลุ้นให้เค้าได้ว่ายน้ำให้ถึงเส้นชัยก่อนและการว่ายน้ำที่ฉันชอบนั้นก็เห็นจะเป็นการว่ายน้ำแบบฟรีสไตย  เพราะเหมือนกับว่าการว่ายน้ำแบบฟรีสตายนั้นเป็นการว่ายที่สบาย ๆ มากเลยนะค่ะในการที่ฉันเองนั้นเห็นเค้าว่ายน้ำในการแข่งขันนั้น ฉันเองรู้สึกว่าการว่ายน้ำนั้นได้ครบทุกสัดส่วนจริง ๆ เพราะการว่ายน้ำนั้นเหงื่อไม่ออกแน่นอน  การที่เหงื่อของเราออกอาจจะละลายไปกับน้ำของเราเราเองก็ได้นะค่ะ การที่เหงื่อละลายออกไปนั้น ทำให้ร่างกายของคนเรานั้นชุ่มชื้นมาก ๆ เลยนะค่ะ  ฉันเองเมื่อมีเวลาว่าง ๆ ฉันเองก็จะไปเที่ยวที่โรงแรมที่มีสระว่ายน้ำหรือทะเลด้วยนะค่ะ เพราะอยากว่ายน้ำมากเลยค่ะ มันเหมือนเป็นการผ่อนคลายที่ดีที่สุดในการที่ชีวิตของเราเองนั้นต้องประสบปัญหามากมายทั้งในด้านการทำงานและการเรียน  ทุกคนย่อมประสบปัญหาต่างๆ มามากมาย แต่เราก็ต้องหาวิธีการให้ตัวของเราเองได้ผ่อนคลาย  ฉันเองว่าน้ำนี่แหละค่ะที่ให้ความสบายใจแก่เราองได้ เพราน้ำเองทำให้เราใจเย็นขึ้นเยอะมากเลยนะค่ะ  การที่เราเองให้ว่ายน้ำ อาบน้ำหรือสัมผัสน้ำนั้น ย่อมเป็นเรื่องที่ดี เพราะว่าชีวิตประจำวำของเรานั้นในร่างกายของเราเองก็ย่อมประกอบไปด้วยน้ำจริงมั้ยค่ะ เป็นส่วนมากของร่างกายด้วยค่ะ แต่อย่างใดก็ดี การที่เราเองได้สัมผัสน้ำนั้นก็ย่อมปเป็นการดี และยิ่งได้เที่ยวในประเทศไทยแล้วละก็ไม่ต้องพูดถึงเลย เพราะประเทศไทยของเราเองนั้นมีสถานที่เที่ยวมากมายทั้งด้านทางบก และทางน้ำ ส่วนทางน้ำนั้น เราเองก็ต้องเลือกเอาค่ะว่าจะเที่ยวรูปแบบไหนเพราะมีให้เลือกหลายรูปแบบ เช่นจะไปเที่ยวทะเล ว่ายน้ำเล่นที่ทะเลก็ได้ หรือจะไปเที่ยวน้ำตก แต่ต้องไปหน้าฝนนะค่ะ และต้องระวังนิดหนึ่งว่าหน้าฝนก็ต้องระวังน้ำป่าไหลหลากด้วยนะค่ะ  หรือจะไปดูทะเลสาบประเทศไทยเราก็มีห็นมั้ยค่ะ หรือจะไปนั่งเรือเล่นที่เขื่อน ดูพันธุ์ปลาที่สวยงามก็สามารถนั่งเรือไปดูได้หมือนกันนะค่ะ  เป็นไงบ้างค่ะ แต่ข้อดีของการว่ายน้ำเป็นก็คือ ตกน้ำไม่เป็นไร เพราะว่าถ้าหากเราตกน้ำเราก็จะสามารถว่ายน้ำได้ และช่วยตนเองได้ด้วย และรวมถึงอาจช่วยคนอื่นๆ ได้ด้วยนะค่ะ ไม่ต้องกังวลกับการเที่ยวทะเลกันอีกต่อไปด้วยนะค่ะ นี่เป็นข้อดีของการว่ายน้ำเป็นนะค่ะ อิอิ

                คนทุกคนมีความตั้งใจได้ นักกีฬาของเราก็มีความตั้งใจในการเล่นกีฬาของเค้าในแต่ละประเภทได้เหมือนกัน ซึ่งการเล่นกีฬาของเค้าในแต่ละประเภทนี้เค้าเองสามารถที่จะทำได้ดีด้วย เริ่มจากการฝึกฝนและฝึกซ้อมของนักกีฬาก่อน  ซึ่งนักกีฬานั้นก่อนที่เค้าจะเลือกเล่นกีฬาประเภทไหนๆ ก็ตามนะค่ะ เค้าต้องสนใจและชอบกีฬาประเภทนั้นๆ  ก่อน และต้องมีความตั้งใจจริงที่จะเล่นกีฬาประเภทนั้น ๆ และการฝึกซ้อมนั้นเค้าต้องยอมรับกับการฝึกซ้อมของกีฬาประเภทนั้นๆ ด้วย เมื่อก้าวเข้ามาฝึกซ้อมกีฬาประเภทนั้น ๆ ด้วยความตั้งใจแล้วละก็ ก็ต้องซ้อมกันอย่างจริงจัง  เพื่อไปสู่ความตั้งใจและมุ่งหวังที่คาดไว้สู่จุดหมายของการเล่นกีฬาด้วย  คำถามที่มักเกิดขึ้นมาจริง ๆ ก็คื อ คุณเล่นกีฬาประเภทนี้เพื่ออะไร ต้องการอะไร มุ่งหวังอะไรกับกีฬาประเภทนี้ คุณตอบคำถามเหล่านี้ได้หรือไม่ถ้าไม่ได้ก็ไม่ต้องเล่นหรอกค่ะกีฬาประเภทนี้ ที่คุณเลือก  ฉันขอยกตัวอย่างกีฬาประเภทหนึ่งแล้วกันนะค่ะ ว่าต้องใช้ความอดทนมากกับการที่เราเองจะเล่นมันได้ถึงปัจจุบันนี้และต้องเล่นให้อย่างต่อเนื่องด้วย เนื่องจากว่าถ้าขาดการต่อเนื่องเมื่อไหร่แล้วละก็กล้ามเนื้อเหล่านั้นก็จะทำการคลายตัว คิดกันแล้วใช่มั้ยค่ะว่าเป็นกีฬาประเภทไหน นี่คือกีฬาเพาะกายนะค่ะ เพราะกีฬาเพาะกายนั้นมีทั้งชายและหญิง เคยเห็นกันบ้างหรือป่าวค่ะ เห็นกล้ามเนื้อที่เป็นมัด ๆ ของเขาและเธอเหล่านั้นมั้ยค่ะ เป็นอะไรที่น่าดูจริงๆ การเพาะกายนั้น ต้องใช้ความอดทนสูงในการที่เขาและเธอเหล่านั้นจะได้กล้ามเนื้อแบบนั้นมา  การที่เค้าจะได้กล้ามเนื้ออย่างนั้นมาได้ต้องทำอะไรบ้างนะ เอาตามความคิดของฉันนะค่ะ เค้าต้องทำน้ำหนักที่ได้ดีด้วย แล้วที่สำคัญต้องกินอาหารที่มีประโยชน์ในการเสริมสร้างให้คนเราต้องมีกล้ามเนื้อแล้วก็ต้องฝึกฝนตนเองโดยการเข้ายิมเพื่อที่จะทำให้ตนเองเพาะกายให้ได้กล้ามเนื้อที่เป็นมัด ๆ ทั้งของผู้ชายและของผู้หญิงอย่างเช่นที่เราเองก็เห็นๆ กันอยู่ ต้องใช้ระยะเวลาเท่าไหร่นะในการที่เขาและเธอเองจะมีกล้ามเนื้อแบบนั้นเพื่อออกมาประกวดเพื่อให้ได้สมดังความตั้งใจของตนเอง และการที่จะประกวดให้ได้สมดังความตั้งใจของตนเองได้นั้นก็ต้องมีความอดทนต่อการฝึกตนเองอย่างสูง คนเราถ้าไม่มีความมุ่งมั่นแล้วละก็คงทำไม่ได้อย่างที่เค้าและเธอประกวดกันหรอกค่ะ เพราะเห็นแล้วก็ต้องร้องว่า เก่งกันจริง ๆ เลยในการทำอะไรได้แบบนี้คุณต้องใช้ความอดทนสูง และการเข้ายิมเป็นเวลาและฝึกซ้อมอย่างสม่ำเสมอไม่ขาด  และต้องควบคุมทั้งเรื่องการออกกำลังกายและอาหารการกินของตนเองด้วย หากขาดการฝึกซ้อมก็อาจทำให้กล้ามเนื้อที่สวยงานกลายเป็นของเหลวได้อย่างที่เราเองไม่น่าเนื้อก็ได้ เพราะว่ากว่าจะทำให้กล้ามเนื้อของเราแข็งแรงและเป็นมัดๆ แบบนั้นได้ต้องใช้ระยะเวลาไม่น้อยกับการฝึกซ้อม  น่าจะใช้น้ำมันมวยด้วยนะค่ะ เพราะฉันเองเห็นเค้าเป็นกล้ามเนื้อมันๆ ก็คิดว่าน่าจะใช้น้ำมันมวยด้วย ที่จะทำให้กล้ามเนื้อของคนเรามันได้ขนาดนั้น เห็นแล้วก็ต้องยอมรับความตั้งใจของคนเราจริงๆ ที่ทำได้แบบนี้

 ส่วนในกรณีที่ไม่ทันได้เข้าไปในรถก็ต้องใช้แรงแขนจากกีฬายิมนาสติกในการห้อยโหนตัวด้วยลีลาต่างๆ เพื่อหลบรถเฉี่ยวแฉลบไปมาแบะ ป้ายรถเมล์ ที่ออฟไซต์ล้ำหน้า หรือกระทั่งหลบคนที่พยายามเบียดเสียดขึ้นมายังรถอัดปลากระป๋อง พอลงจากรถถึงที่หมายได้ก็ต้องกลับมาสู่การวิ่งใหม่อีกหนไม่ว่าจะเป็นการวิ่งไปตอกบัตรให้ทันเวลา การวิ่งไปยังชั้นเรียน การวิ่งไปห้องชมรมแต่เช้าหรืออะไรก็ตามแต่ที่สมควรจะวิ่งไปทำเมื่อถึงที่หมาย ก่อนที่จะต้องไปเข้าเรียนหรือทำงาน พอนั่งเรียนหรือทำงานจนใกล้ๆเวลาพักเที่ยงก็เตรียมตัวออกสตาร์ทได้เหมือนกับนักวิ่งทีมชาติที่เตรียมพร้อมจะวิ่งวิบากฝ่าฝูงชนฝูงคนไปซื้อกับข้าวหรือข้าวกลางวันกินและกลับมาทำงานหรือเรียนให้ทันเวลาในช่วงบ่ายซึ่งก็แล้วแต่ความสะดวกสบายของผู้คนหรือตามความต้องการ บางคนก็ถือทิฐิว่าไปกินข้าวจะต้องไปร้านนั้นเท่านั้นที่ทำกับข้าวขายอร่อยถึงจะต้องเดินไกลเป็นกิโลก็ช่าง เลยกลายเป็นว่าวิ่งมาราธอนไปกินข้าวกลายๆ และก็ต้องรีบวิ่งกลับมาเรียนหรือทำงานให้ทันในช่วงบ่ายอีก พอเลิกงานในตอนเย็นนั้นใครๆเคยบอกไว้ว่ามันคือเวลาผ่อนคลายหลังจากการทำงาน แต่มันเป็นนั้นจริงแน่ๆหรือ? ส่วนตัวผมเองคิดว่าเวลาช่วงเย็นนี่แหละเหมือนสนามรบดีๆนี่เอง เพราะช่วงเวลาเย็นๆหลังเลิกงานหรือเรียนนั้นเป็นช่วงเวลาแห่งการแข่งขันเลยก็ว่าได้ เพราะช่วงเวลาเย็นนั้นผู้คนมากหน้าหลายตาหลากหลายสถานที่ต่างก็เลิกงานเลิกเรียนเช่นเดียวกัน

 ยกตัวอย่างสวนสาธารณะในตัวเมืองที่แออัดยัดเยียดกันแย่งที่ชิงที่กันทำกิจกรรมต่างๆที่ตนเองชื่นชอบ อย่างเช่นวิ่งรอบสวนสาธารณะ เล่นสเก็ตบอร์ดโรลเลอร์เบลด เด็กๆเล่นเครื่องเล่น ชิงช้า ม้าหมุน  ตั้งโกลฟุตบอลเล่นบอลรูหนูกัน เต้นกิจกรรมเข้าจังหวะอย่างพวกบีบอย นักธุรกิจที่หาเวลาว่างมานั่งตามม้านั่งกดโน้ตบุ๊คเช็คอีเมลล์ คู่รักที่พากันเดินไปมา พวกป้าๆพากันรวมตัวเล่นแอโรบิคแดนซ์ อีกด้านคนแก่หลายสิบคนก็เปิดเพลงจีนรำมวยไทเก๊กกัน เป็นภาพที่ไม่ว่ามองไปทางไหนก็แทบจะไม่เหลือที่ให้ยืนอยู่แล้ว  หรืออย่างการไปซื้อของตามตลาดสดในตอนเย็นๆ ก็จะเห็นพวกแม่บ้านคุณนาย เดินเตร็ดเตร่อยู่หาวัตถุดิบไปทำกับข้าวมื้อเย็นซึ่งบานคงก็มีเทคนิคในการเดินอย่างรวดเร็วคว้าจับวัตถุดิบที่ต้องการเลิกวัตถุดิบที่ใช่ได้อย่างว่องไวคล่องแคล่ว และวิ่งลับๆหายไปกับตาอย่างรวดเร็วนับว่าเป็นการออกกำลังกายโดยการวิ่งวิบากอย่างแท้จริงเลยก็ว่าได้ ทั้งต้องมองหาสิ่งของที่เป็นเป้าหมาย รีบๆเดินไปอย่างตั้งอกตั้งใจทำเวลาเพื่อให้ทันรายการโทรทัศน์รอบดึกเป็นต้น

แม่บอกว่าเด็กมันก็มาเล่นกันแบบเป็นประจำทุกวันได้ยินเสียงจนชินแล้วแต่แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะที่มาเล่นก็มีแต่เพื่อนหลานทั้งนั้นและก็ดีกว่าพวกเค้าไปเล่นที่อื่นๆ  ดีกว่าจะไปกินเหล้า   สูบบุหรี่   และทำเรื่องที่ไร้สาระให้หันมาเล่นกีฬานะดีแล้ว  แต่ก็น่าเสียดายที่สนามน่าจะดีและได้มาตรฐานกว่านี้ถึงแม้จะเป็นบ้านนอกก็น่าจะมีสนามกีฬาประจำหมู่บ้านหรือสถานที่ออกกำลังกายให้แก่เยาวชนและ ชาวบ้าน   อย่างน้อยจะได้เป็นการปลูกฝังให้เด็กๆรุ่นหลังได้รู้จักการออกกำลังกายและเห็นความสำคัญของการออกกำลังกายจะได้ไม่มีเวลาไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติดคุณคิดเหมือนกันไมค่ะ

ซึ่งดิฉันเห็นเด็กเล่นกีฬาแล้วก็มานึกดูว่าไม่ว่าจะเป็นสนามเล็กหรือใหญ่ก็ไม่สำคัญ  แต่เด็กๆก็เต็มใจที่จะเล่นและพอใจในสิ่งที่ตนมีและวันที่เห็นพวกเค้าเตะฟุตบอลอยู่นั้นฝนก็ตกลงมาพอดีแต่พวกเค้าก็ยังคงเล่นกันอยู่ไม่เลิกยิ่งสนุกสนานกันใหญ่มีทั้งน้ำโคนเด็กก็ยิ่งหยอกล้อกันสนุกสนานกันมองแล้วดูท่าทางมีความสุขนี่ล่ะค่ะเด็กๆส่งเสียงเชียร์กันเสียงดังมากขนาดค้ำจนมืดเด็กก็ยังเล่นกันอยู่เพราะข้างๆบ้านจะมีไฟที่แม่ติดเอาไว้เพื่อให้แสงสว่าง  เพราะว่าเด็กๆที่มาเล่นก็ไม่ใช่ใครอื่นไกลเป็นลูกหลานแถวนั้นที่รู้จักกันหมด นี่ละค่ะคือการดำรงชีวิตของเด็กบ้านนอกไม่มีอะไรมากไม่ต้องมีสถานที่ดีๆหรูๆก็สามารถออกกำลังกายได้คนในเมืองควรที่จะเอาตัวอย่างแล้วเด็กๆพวกนี้นะค่ะ  

ซึ่งในยุคปัจจุบันนี้หาดูแบบนี้ไม่ค่อยมีแล้ว  จะมีก็แถวบ้านนอกแบบนี้ล่ะเพราะเด็กวัยรุ่นเดี่ยวนี้หันมาเล่นเกมส์และเที่ยวมากกว่าที่จะมารวมกลุ่มกันทำเรื่องอะไรดีๆแบบนี้  เพราะเท่าที่เห็นเด็กในเมืองจะมีสถานที่เที่ยวเยอะสถานที่เหล่านั้นจึงเป็นสิ่งดึงดูดให้เด็กๆอยากไป   แต่เด็กบ้านนอกที่เที่ยวก็ไม่ค่อยมีไม่มีสิ่งอื่นๆที่คอยดูดใจมีแต่เพื่อนๆหมู่บ้านเดียวกันเพื่อนพากันมาเล่นกีฬาก็เลยมาเล่นตามกันแต่นั้นก็เป็นสิ่งที่ดีเพราะเด็กยังดีที่ชักชวนกันมาเล่นกีฬา  แต่พวกคุณลองคิดดูซิค่ะถ้าเยาวชนเหล่านี้มีสถานที่ดีๆไว้เล่นกีฬาก็คงดีกว่านี้เด็กจะได้แสดงออกอย่างเต็มที่  บางทีถ้าฝึกซ้อมดีๆบ่อยครั้งอาจจะได้เป็นนักกีฬาจริงๆก็ได้  เพราะเด็กบางคุณก็ยังฝันอยากเป็นนักฟุตบอลทีมชาติหรือนักกีฬาฟุตบอลระดับโลกที่พวกเค้าเห็นในทีวีเพราะดิฉันยเห็นเด็กๆคุยกันถึงเรื่องฟุตบอลอยู่บ่อยๆต่างก็ต่างมีนักฟุตบอลที่ชื่นชอบเวลาก็จะสมมุติตัวเองว่าเป็นนักฟุตบอลคนโน้นคนนี้ตามเรื่องตามราวตามความใฝ่ฝัน  แต่ถ้าไม่มีการสนับสนุนจากผู้ใหญ่ก็ยากที่เยาวชนเหล่านี้จะทำตามฝันได้ก่อนอื่นก็ยากให้เด็กๆมีสนามกีฬาที่ได้มาตรฐานกว่านี้คุณว่าจริงไหมค่ะ

                ซึ่งในทีมของยุโรปและมาดังในบ้านของเรานั้นคงหนีไม่พ้นทีมดัง ๆ อย่างลิเวอร์พูล  และอาร์เซนอล  ทุกคนต้องร้องอ๋อ  นั่งอ้าปากค้าง และหัวเราะว่า ฉันจะไม่รู้จักสองทีมนี้ได้อย่างไร  ทั้งสองทีมนี้ฟอร์มการเล่นดีทั้งคู่ และก็มีแฟนคลับอยู่ในประเทศไทยทั้งคู่  ใครไม่รู้จักก็บ้าแล้ว  ฉันก็ว่าอย่างนั้น ขนาดฉันเองเป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจกีฬายังรู้จักทั้งสองทีมนี้เลย  และก็เห็นข่าวในโทรทัศน์ออกอยู่บ่อย  ๆ   ฉันเคยสังเกตนะ ว่าถ้าหากทีมดัง ๆ ของต่างประเทศแข่งและเป็นที่รู้จักของคนทั่วไปแข่งนะ  ถนนของบ้านเราจะโล่งแบบเหมือนไม่มีรถวิ่งเลย ตอนที่ฉันกลับบ้านฉันก็เอะใจว่าทำไมถนนถึงได้โล่งอย่างนี้  แต่พอกลับมาถึงบ้านก็ต้องร้อง อ๋อ  นั่งดูบอลกันเองเหรอ ขนาดแท็กซี่เอง ยังไม่อยากวิ่ง บอกว่าขอดูบอลก่อนได้มั้ยครับ  ดูสิความบ้าของคนเรานี่จริง ๆ นะ  ต้องได้ยินเสียงเชียร์อย่างสนุกสนาน  ฉันถึงว่าการที่คนเรานั้นสนใจอะไรมากมายนั้น ย่อมดี  แต่อย่าให้มากเกินไปจนเสียงานเสียการก็แล้วกันนะค่ะ  ตอนที่ลิเวอร์พูลแข่งกับอะไรไม่รู้ฉันจำไม่ได้ แล้วมีการถ่ายทอดสด  รู้มั้ยค่ะ ฉันเห็นบางคนแต่งหน้าใส่ชุดที่บอกว่าเป็นสัญลักษณ์ของลิเวอร์พูล  และคงบอกว่านี่แระทีมโปรดของฉันฉันจะเชียร์ ไม่ว่ารูปแบบไหนก็ตาม และก็ไม่ใช่คนเดียวด้วยนะค่ะ  หลายคนเลย  พูดง่ายๆ  ว่ามากันเป็นชมรม โดยเฉพาะจุดที่เค้าถ่ายทอดสดผ่านดาวเทียมได้นั้น  นั่นแระตัวดีเหมือนเป็นจุดรวมของแฟนบอลที่ชอบทีมต่าง ๆ เลย ทำให้ร้านอาหารขายดีอย่างไม่น่าเชื่อเลยนะเนี่ย  ทีมอาร์เซนอลก็เช่นเดียวกัน มีแฟนบอลออกมาทำสีผม แต่งหน้าแต่งตัว เป็นสัญลักษณ์ของทีม  และก็ไม่ต่างอะไรกับทีมลิเวอร์พูลที่แข่ง ถนนโล่งเช่นกัน

                เราลองมาคิดดูนะค่ะ ถ้าสองทีมดัง อย่างลิเวอร์พูลและอาร์เซนอลนั้นแข่งกันอะไรจะเกิดขึ้นกับคนดู  รับรองได้เลยว่าถนนจะโล่ง ไปไหนก็จะเห็นแต่สัญลักษณ์ของทั้งสองทีมตามร้านที่ถ่ายทอดสดการแข่งขันแน่นอน การแข่งขันนั้น จะสนุกขนาดไหน เพราะว่าแฟนคลับของทั้งสองทีมในประเทศไทยก็มีมากไม่ใช่น้อยเลย  อยากจะรู้ว่าเกมการแข่งขันเป็นอย่างไร คนดูก็คงต้องลุ้นกับแบบหายใจไม่ทั่วท้องแน่ๆ  การที่คนเรานั้นจะเชียร์ทีมใดทีมหนึ่งก็อย่าให้จริงจังกันมากนะค่ะ  ทีมไหนจะชนะก็ต้องอยู่ที่ความพร้อมของทีม ณ ขณะนั้น  บางทีเราอาจจะมองว่าทีมนั้นดีมาก ๆ และฟอร์มการเล่นไม่เคยแพ้ใครมาเลย  ตลอด  ทีมนั้นต้องชนะแน่ แล้วเรามั่นใจสูง  แต่พอทีมนั้นแพ้ในวันนั้นแล้วทำให้หัวเสีย  ต้องร้องโวยวาย ไม่ยอมอย่างนั้นไม่ยอมอย่างนี้ อย่าให้เป็นเช่นนั้นเลยค่ะ  ไม่มีทีมฟุตบอลไหนที่จะชนะตลอดกาลได้หรอกค่ะ  สักวันก็ต้องแพ้ แต่จะแพ้วันไหนก็แล้วแต่ แล้วก็ไม่มีทางแพ้ตลอดกาลเช่นเดียวกันค่ะ  เราเองก็ต้องทำใจกับฟุตบอล มันเป็นเพียงแค่ลูกกลม ๆ ไม่ต้องกังวลอะไรกันมากนักในการเชียร์ทีมฟุตบอลในดวงใจของเรา เพียงแต่ว่าเราเองต้องคิดอย่างหนึ่งว่า กีฬานั้นก็ต้องมีแพ้มีชนะ เพียงแต่ว่าคนดูอย่าตีกันเองเป็นใช้ได้ เราเป็นคนมีวัฒนธรรมต้องไม่ตีกันเองนะค่ะ  แล้วจะทให้ประเทศของเราดูดีในการเชียร์กีฬาทุกประเภท  เราต้องคอยลุ้นคอยเชียร์อยู่ดีว่าการเล่นของทั้งสองทีมที่เจอกันนี้ใครจะเป็นผุ้ชนะ และในเกมการแข่งขันนั้นก็ต้องเล่นได้อย่างสนุกแน่นอน เพราะเป็นทีมดังด้วยกันทั้งคู่  ตัวเล่นที่สำคัญ ๆ จะทำประตูได้มากน้อยแค่ไหนเราก็ต้องลุ้นกันว่าจะชนะหรือเสมอ หากเสมอจะเสมอเท่าไหร่ หากชนะจะชนะเท่าไหร่  และการเล่นวันนั้นนั้นจะมีอุปสรรคอะไรบ้างหรือเปล่าก็ต้องคอยลุ้นกันว่าอุปสรรคเหล่นั้นจะพังทลายลงไปได้มั้ยและทำให้เกมการเล่นในวันนั้นสนุก เราต้องลุ้นกันนะค่ะว่าผลการแข่งขันจะออกมาเป็นอย่างไร

 แต่ถึงอย่างนั้นผมเองก็อยากลงไปเล่นบาสเกตบอลกับพวกเด็กตัวโตๆด้วยเช่นกัน ซึ่งเวลาที่พวกเด็กโตๆนั้น นั่งพักกันผมก็มักจะยืมลูกบาสของพี่มาหัดโยนใส่ห่วงที่อยู่สูงลิบลิ่ว สำหรับผมแล้วแป้นบาสนั้นทั้งใหญ่และสูงราวกับกำแพงสูงใหญ่ ที่ผมหวังว่าซักวันผมจะสามารถโยนลูกบาสหนังในมือให้เข้าห่วงให้ได้ แต่ในความคิดลึกๆของผมแล้วไม่ได้ต้องการแค่จะชูตลูกบาสให้เข้าเท่านั้น แต่ยังต้องการที่จะกระโดดดังค์ลูกลงห่วงและห้อยตัวโหนตัวอยู่กับห่วงของแป้นบาสแล้วมองลงไปยังอัฒจรรย์ คงเป็นความรู้สึกที่ดีมากสำหรับคนที่ตัวเตี้ยไม่ค่อยสูงอย่างผม ซึ่งในการหัดเล่นของผมนั้นตอนแรกๆก็แค่หัดเลี้ยงลูกตบลูกบาสกับพื้นแล้วค่อยๆ ลองหัดเลียนแบบท่าทางวิธีการชู๊ตลูกบาสของพี่ผมและ เพื่อนๆ พี่คนหนึ่งในกลุ่มก็สอนผมว่าทริกในหารโยนลูกให้ได้สูงและไกลให้ใช้การสะบัดข้อมือช่วยในการส่งลูก พี่ชายคนนั้นช่วยผมหลายๆอย่างทั้งการปรับแก้ท่าทางในการชู๊ตลูกให้ถูกต้อง การย่อตัวเล็กน้อยก่อนการกระโดด การพุ่งตัวไปข้างหน้า และเพราะผมเองก็รักและสนใจในการเล่นบาสอยู่แล้วทำให้การเรียนรู้จากการเฝ้ามองและมีครูสอนที่ดีทำให้ฝีมือในการเล่นของผมพัฒนาไปเร็วมาก จนในที่สุดผมก็สามารถลงแข่งเล่นกับพวกพี่ๆที่ตัวใหญ่กว่าในสนามได้ถึงแม้ว่าอายุจะห่างชั้นกันหลายปีมาก แต่ด้วยความแม่นยำในการชู๊ตลูกที่ทุกๆคนยอมรับว่าแม่นยำและทำคะแนนได้แม้กระทั่งในระยะสามแต้มหรือนอกครึ่งวงกลมที่ชู๊ตได้ยากมากผมก็ยังสามารถส่งลูกเข้าห่วงได้

พวกพี่ๆต่างชื่นชมผมที่สามารถชู้ตลูกได้ดีแต่ไม่ว่ายังไงผมก็ยังมีความหวังลึกๆในใจอยู่ที่ซักวันอยากจะดังค์ลูกให้ได้ซักครั้งในชีวิต อย่างที่ผมเคยเห็นนักกีฬาบาสเก็ตบอลดังๆ อย่างไมเคิลจอร์แดน แต่ถ้าเป็นผมในตอนนั้นก็คงจะไม่มีทางแม้กระทั่งจะแตะขอบของแป้นบาสซะด้วยซ้ำที่ผมเคยเห็นทางโทรทัศน์นั้นมีทั้งการดังค์แบบคู่แข่งกระเด็นไป เหมือนกับว่าใช้ทั้งแรงกายและแรงใจกดดันคู่แข่งจนถอยหลังไปเองโดยไม่รู้ตัวซึ่งแต่ละอย่างที่ผมได้เห็นนั้นล้วนเป็นความใฝ่ฝันของผมทั้งนั้นมีทั้งที่ชู๊ตลูกติดต่อกันในแถวนอกของครึ่งวงกลมในระยะสามแต้มที่สามารถชู๊ตได้ลงทุกลูกจากทุกจุดทุกมุม ดังค์จากด้านหลัง สแลมดังค์ สปินดังค์ และอื่นๆอีกมากมาย ซึ่งผมคิดว่าลูกดังค์น่าจะทำคะแนนได้มากกว่าลูกชู๊ตซะอีก ถ้าลูกชู๊ตทำคะแนนได้สามคะแนนแล้วละก็สำหรับผมลูกดังค์ควรจะได้ซักร้อยคะแนนด้วยซ้ำไป จากความชอบของผมก็กลายเป็นงานอดิเรกจากงานอดิเรกก็กลายมาเป็นชมรมและสุดท้ายแล้วผมก็ได้มาเป็นประธานชมรมบาสของโรงเรียนสู่การแข่งระดับเขต และระดับจังหวัด สุดท้ายแล้วผมก็หยุดลงอยู่ที่ระดับจังหวัด เพราะการเล่นระดับเขตกับระดับจังหวัดนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ซึ่งสอนให้ร่าต่อให้นักกีฬาที่เก่งแค่ไหนแต่ถ้าทีมไม่สามารถส่งเสริมหรือช่วยอะไรไม่ได้เลยก็จบเช่นกัน ชีวิตนักกีฬาบาสของผมจบลงที่การถูกหามส่งออกนอกสนามด้วยอุบัติเหตุที่ใครๆต่างก็คิดว่าเป็นเช่นนั้น

ในปี1800
การพัฒนาด้านรองเท้านักเตะได้ก้าวหน้ามากว่า300ปีแล้วและเป็นที่นิยมชื่นชอบทั่วทั้งประเทศอังกฤษแต่ยังคงเสมือนงานอดิเรกซึ่งไม่เป็นทางการและไม่เป็นแบบแผน ผู้เล่นจะสวมรองเท้าหุ้มข้อเท้าที่เป็นงานหนังและแข็งซึ่งเป็นรองเท้าผูกเชือกและมีเหล็กครอบหัวแม่เท้าในฐานะรองเท้าสำหรับเล่นในสนามแข่งขันเป็นครั้งแรก รองเท้าเหล่านี้จะมีปุ่มเหล็กและตะขอเกี่ยวที่ถูกตอกไว้ในรองเท้าเพื่อเพิ่มการยึดเกาะพื้นดินและคงความทรงตัว
ตามกฏหมายได้กลายมาเป็นการผสานเข้ากันของเกมส์กีฬาในปี80 ดังนั้นจึงเห็นการเปลี่ยนแปลงครั้งแรกที่เปลี่ยนแปลงไปสู่รองเท้าในรูปแบบที่ผู้เล่นของทีมเดียวกันจะเริ่มใส่รองเท้าเหมือนกันเป็นครั้งแรกที่เล่นในสนาม กฏหมายอนุญาตสำหรับปุ่มสตั๊ดหรือหมุดใต้พื้นรองเท้าแต่ต้องทำให้มีความมน ไม่มีมีคมสร้างความอันตราย รองเท้าเหล่านี้หนัก500 กรัมและทำจากหนังหนาที่สร้างในลักษณะหุ้มข้อเท้าเพื่อความปกป้องที่เพิ่มขึ้นอีกระดับ รองเท้าสำหรับนักเตะจะมีน้ำหนักเพิ่มเป็นสองเท่าเมื่อเปียกและมีหกปุ่มสตั๊ดใต้พื้นรองเท้า

ในปี1900-ปี1940
รูปแบบของรองเท้ายังเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องโดยตลอดปี1900 จนถึงสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง เหตุการณ์สำคัญที่สุดในโลกของรองเท้าสำหรับใช้ในสนามแข่งขันในส่วนแรกของศตวรรษที่20นั้นเป็นการพัฒนาของผู้ผลิตรองเท้าฟหลายเจ้าผู้ซึ่งยังคงทำรองเท้าจนทุกวันนี้ รวมถึงGola (1905), Valsport (1920) และ Hummel (1923) ผู้ผลิตรองเท้าชาวเดนมาร์ก. อีกด้านหนึ่งในประเทศเยอรมันอดอล์ฟและรูดอล์ฟ (Adolf and Rudolf) ได้ก่อตั้งธุกิจชื่อ Gebrüder Dassler Schuhfabrik (เป็นโรงงานผลิตรองเท้า) ในเมืองเฮอโซเจโนรอช (Herzogenaurach) ปี1924 และเริ่มผลิตรองเท้าสำหรับนักเตะในปี1925

ในปี1940-ปี1960
รูปแบบของรองเท้าเปลี่ยนไปอย่างมีนัยสำคัญหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองราวกับการเดินทางของอากาศซึ่งรวดเร็วนักได้กลายมามีราคาถูกขึ้นและมีความเป็นสากลมากขึ้น รองเท้านี้ดูเหมือนจะเบาขึ้น และยืดหยุ่นขึ้นโดยได้รับการสวมใส่จากชาวอเมริกาใต้ที่ผลักดันให้รองเท้าเหล่านี้สู่เวทีโลก การผลิตรองเท้าได้ผลิตเพื่อให้มีน้ำหนักเบาเป็นผลต่อการเตะลูกฟุตบอลและควบคุมทิศทางบอลมากกว่าที่จะเป็นแค่ชิ้นส่วนปกป้องหุ้มเท้าอย่างง่ายๆ
ในปี1948 การก่อร่างสร้างบริษัทอาดิดาส(Adidas company)โดยAdolf (Adi) Dassler ภายหลังการร่วมมือกับพี่ชายเขาที่จะสร้างสิ่งสำคัญพื้นฐานของผู้ผลิตรองเท้าในการแข่งขันกันสำหรับหลายปีก่อนหน้านี้จนถึงปัจจุบัน รูดอล์ฟได้เริ่มต้นด้วยบริษัทพูม่า(Puma company)ในปี1948 ซึ่งเป็นการผลิตรองเท้ายี่ห้อพูม่า อะตอมอย่างรวดเร็ว สิ่งนี้นำไปสู่ปุ่มสตั๊ดซึ่งสลับกันได้ที่ทำจากพลาสติกหรือยางเป็นครั้งแรกจนพูม่า(Puma)ได้รับการล่ำลือในต้นปี 1950 แต่ชื่อเสียงได้ถูกกล่าวอ้างโดยอาดิดาส(Adidas) โดยรองเท้าสำหรับผู้เล่นในช่วงเวลาตลอดมายังคงหุ้มข้อเท้าแต่ตอนนี้กำลังจะเป็นการผลิตจากส่วนผสมวัสดุสังเคราะห์และหนังที่ผลิตให้เรือนรองเท้ามีน้ำหนักเบาสำหรับผู้เล่นที่จะแสดงทักษะการเตะของพวกเขาด้วยรองเท้าที่มีนวัตกรรมล้ำหน้านี้

ในปี1960
วิวัฒนาการทางเทคโนโลยีของยุคปี60ได้นำการเปลี่ยนแปลงมาชั่วขณะในด้านการดีไซน์ซึ่งเห็นการดีไซน์ที่ตัดต่ำลงจากข้อเท้าซึ่งถูกแนะนำเป็นครั้งแรกในประวัติวงการผลิตรองเท้าสำหรับนักเตะ ความเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้นักเตะเคลื่อนที่คล่องตัวด้วยความรวดเร็วขึ้นและดูตัวอย่างได้จากเปเล่(Pele) ที่สวมรองเท้านี้ในการแข่งขันเวิร์ล คัพ รอบสุดท้ายเมื่อปี1962 แม้ว่าอาดิดาสจะเป็นที่รู้จักอย่างรวดเร็วในฐานะผู้นำทางการตลาด แต่ความนิยมยังมีมาถึงปัจจุบันนี้ ในการแข่งขันเวิร์ล คัพ รอบสุดท้ายเมื่อปี1966 นั้นเป็นที่น่าประหลาดใจว่านักเตะจำนวน 75% สวมรองเท้าฟุตบอลของอาดิดาส เมื่อปี1966 จะเห็นผู้ผลิตรองเท้าหลายรายเข้าร่วมกันทางการตลาดกับการเป็นเจ้าของแบรนด์และรูปแบบที่รวมถึง Mitre (1960), Joma (1965) and Asics (1964) ด้วย

ในปี1970
ในยุค70 เริ่มด้วยรอบสุดท้ายของการแข่งขันเวิร์ล คัพในปี 1970 ที่เป็นเชิงสัญลักษณ์ซึ่งเห็นได้จากทีมชาติบราซิลที่เป็นทีมชนะเลิศได้ยกถ้วยรางวัลจากเปเล่อีกครั้งในฐานะผู้นำทัพ ครั้งนี้เป็นการสวมรองเท้าคิงพูม่า(Puma King football boot) ระยะเวลากว่าทศวรรษจะได้รับการจดจำสำหรับหนทางของผู้เป็นสปอนเซอร์ซึ่งผู้เล่นได้สวมใส่เพียงแค่ยี่ห้อเดียว ในแง่ของการดีไซน์และรูปแบบที่มีการรุดหน้าทางเทคโนโลยีได้ผลิตรองเท้าน้ำหนักเบาและมีสีหลากหลาย รวมถึงนี่เป็นครั้งแรกที่เป็นสีขาวล้วนทั้งเรือนรองเท้า
ในปี1979 อาดิดาสได้ผลิตรองเท้าที่ขายดีที่สุดในโลกรุ่นโคปา มันดิอัล (Copa Mundial) ที่สร้างจากหนังจิงโจ้และสร้างให้มีความเร็วรวมถึงความสามารถหลายด้าน ถึงแม้ว่าอาดิดาสยังคงมีอำนาจเหมือนเดิม ผู้ผลิตรองเท้าหลายรายก็ได้เข้าร่วมกลุ่มรวมถึงผู้ผลิตรองเท้าชาวอิตาลีชื่อไดอาดอร่า Diadora (1977)

ในปี1980
วิวัฒนาการที่ยอดเยี่ยมที่สุดของเวลานี้ในการออกแบบและเทคโนโลยีของรองเท้าสำหรับนักเตะได้ถูกพัฒนาในยุคปี80 โดย Craig Johnston ผู้ผลิตรองเท้ารุ่นนักล่าหรือพรีเดเตอร์( Predator) ซึ่งในที่สุดได้ปล่อยออกวางตลาดโดยอาดิดาสในปี1990 จอห์นสัน(Johnston )ได้ออกแบบรองเท้าสำหรับนักเตะรุ่นนักล่าหรือพรีเดเตอร์( Predator) เพื่อให้แรงเหนี่ยวพื้นที่เยี่ยมกว่าระหว่างรองเท้ากับลูกฟุตบอล และระหว่างรองเท้ากับพื้น การออกแบบเช่นนี้ทำให้พื้นผิวสัมผัสที่เยี่ยมกว่าที่จะมาชนกับลูกบอลเมื่อมีการเตะด้วยรองเท้านี้ ด้วยรุ่นที่ทรงพลังและมีโซนในการหักเหทิศทางภายในพื้นที่รองเท้าได้อนุญาตให้นักเตะสามารถสร้างพลังล้ำเลิศและเปลี่ยนทิศทางอย่างฉับพลันได้เมื่อมีการเตะในจุดที่น่าพอใจ ในยุค80 เห็นรองเท้าแบบนี้ได้เช่นกันเป็นครั้งแรกที่ผลิตจากอัมโบรบริษัทชาวอังกฤษ (English company Umbro (1985) บริษัทลอตโต้ของอิตาลี( Italy’s Lotto ) และบริษัทแคลม์ของสเปน(Spain’s Kelme (1982).

ในปี1990
ในปี1990 จะเห็นได้ว่าอาดิดาส(Adidas) ได้ออกวางจำหน่ายรองเท้ารุ่นพรีเดเตอร์หรือรุ่นนักล่าที่ถูกออกแบบโดยเครก จอห์นสัน (Craig Johnston) ด้วยการออกแบบรองเท้าที่เป็นเชิงการปฏิวัติวงการผลิตรองเท้า โดยรูปแบบและเทคโนโลยีที่ทำให้ความสำเร็จอยู่ยั่งยืน รองเท้ารุ่นนี้เป็นการใช้วัสดุและเทคโนโลยีพอลิเมอร์สำหรับการยืดหยุ่นและปุ่มสตั๊ดทั่วไปที่ถูกแทนที่โดยสิ่งคุ้มกันที่ออกแบบคล้ายใบมีดซึ่งจะให้รากฐานมั่นคงสำหรับผู้เล่น ในปี1995 อาดิดาสได้ปล่อยวางตลาดเทคโนโลยีชั้นนอกสุดของรองเท้าที่มีลักษณะคล้ายใบมีดซึ่งมีรูปลักษณ์เรียวลงในปีเดียวกัน ในยุคปี90 จะเห็นได้ว่าผู้ผลิตรองเท้าสำหรับนักเตะชื่อไมซูโน้ (Mizuno ) ได้ปล่อยกระแสไมซูโน้มาในปี1997 รองเท้าฟุตบอลใหม่ๆก็มาจากรีบ๊อค(Reebok)และอัห์ลสปอร์ต( Uhlsport) กับบริษัทอื่นได้รวมตัวกันทางการตลาดที่เกี่ยวกับการแข่งขันและที่มีกำไรงามสูงกว่าเท่าที่เคยมีมา ในยุคปี90มีความสำคัญทางนัยมากที่สุด เห็นได้จากสินค้าที่เข้ามาใหม่ของไนกี้( Nike) ซึ่งเป็นผู้ผลิตชุดกีฬาที่ใหญ่ที่สุดในโลกได้สร้างผลกระทบโดยทันทีทันใดกับรองเท้านักเตะรุ่นไนกี้ เมอคิวเรียล( Nike Mercurial soccer boot ) ดดยมีน้ำหนักที่แค่200 กรัมเท่านั้น

ในศตวรรษที่20 เป็นต้นมา
จากเทคโนโลยีล้ำหน้ายังเข้ามาเพิ่มเติมนั้นการประยุกต์ใช้ของการศึกษาค้นคว้าใหม่ๆและพัฒนาการถูกมองว่าในหลายปีที่ผ่านมาในระยะเวลาหนึ่งพันปีได้ทำให้ทำให้เหมาะสมมากขึ้นกับปัจจุบันและสิ่งนี้ได้นำไปสู่การสนับสนุนทางสถานะการตลาดของผู้ผลิตและจำหน่ายรองเท้ายักษ์ใหญ่สามรายนั่นคือพูม่า ไนกี้และอาดิดาส (การรวมกลุ่มรีบ็อคตั้งแต่ปี2006) โชคดีที่ยังมีโอกาสเหลือในพื้นที่ทางการตลาดสำหรับผู้ผลิตที่รายเล็กกว่าซึ่งไม่มีข้อตกลงการการลงนามรับรองด้วยเงินจำนวนมาก อย่างเช่นบริษัทไมซูโน้(Mizuno), บริษัทไดอาโดร่า(Diadora),บริษัทลอตโต้(Lotto),บริษัทฮัมเมล(Hummel) และบริษัทนอมิส (Nomis)
วิวัฒนาการเร็วๆ นี้เมื่อปี2000 ได้เห็นแล้วว่าเทคโนโลยีควบคุมความเปียกชื้นของนอมิสได้ผลิตรองเท้าที่เหนียวโดยรุ่นชื่อ Craig Johnston Pig Boot ส่วนเทคโนโลยีความคมจากบริษัทแคลม์(Kelme)และการออกแบบพิเศษของรองเท้ารุ่นLotto Zhero Gravity laceless football boots โดยทั้งหมดนี้ทำเกิดความสำเร็จที่แข็งแรงซึ่งกลุ่มผู้ผลิตรายเล็กเหล่านี้สามารถบรรลุผลโดยการผลิตรองเท้าฟุตบอลที่ล้ำหน้าทางเทคโนโลยีที่เป็นแบบพิเศษเฉพาะซึ่งทำให้มีการแบ่งแยกที่แตกต่างชัดเจนจากผลิตภัณฑ์ที่ผลิตเป็นปริมาณมากของสามบริษัทยักษ์ใหญ่
รองเท้าสำหรับนักกีฬาชนิดนี้ที่โปรดปรานเป็นที่ยอมรับกันรวมรุ่นF50ของอาดิดาส (Adidas’ F50), รุ่นแมคคิวเรียล วาเปอร์3 ของไนกี้(Nike’s Mercurial Vapor III), รุ่นเอ็กซ์บูธของอัมโบร(Umbro X Boots)และรุ่นโปร เรจของรีบ็อค(Reebok Pro Rage)
ในอนาคต
จากการถกเถียงที่เดือดดาลด้วยความหวังดีของความขาดแคลนการปกป้องที่ได้ให้รองเท้าฟุตบอลที่มีความทันสมัยและการสะท้อนกลับในแง่ความบาดเจ็บของผู้เล่น ดูเหมือนจะมีข้อแนะนำเล็กๆที่บริษัทผู้ผลิตรายใหญ่กำลังจะยกเลิกการสำรวจสำหรับรองเท้าของนักเตะที่เบาที่สุด การเพิ่มจำนวนอย่างรวดเร็วของความร่วมมือของสปอนเซอร์ด้านการเงินจำนวนมากกล่าวคือไนกี้มีโรนัลดินห์โย่(Ronaldinho), อาดิดาสมีเดวิด เบคแฮม( David Beckham) และรีบ็อคมีเธียรี่ อองรี (Thierry Henry) ซึ่งได้กลายมาเป็นปัจจัยใหญ่ที่ขับเคลื่อนความสำเร็จและยอดขายของผู้ผลิตรองเท้า แต่ถูกพิจารณาวในฐานะต้นทุนของความเสียหายและความซบเซาในการวิจัยและพัฒนาด้านรองเท้าสำหรับกีฬาชนิดนี้
ทั้งหมดนี้พวกเราสามารถ ทำนายสำหรับอนาคตจะเป็นการรวมเข้าด้วยกันของเทคโนโลยีตัวเซ็นเซอร์ รองเท้าที่มีน้ำหนักเบายิ่งขึ้นและทรงพลังมากขึ้นอีก รวมถึงการดีไซน์และรูปแบบที่แปลกตา ความเป็นมาของรองเท้าสำหรับนักเตะนี้ได้มีการเดินทางมาตั้งแต่สมัยพระเจ้าเฮนรี่ที่ได้เคยโพสต์ท่าใส่รองเท้าฟุตบอลในสนามเมื่อปี1500 ในประเทศอังกฤษ โดยรองเท้านักเตะนั้นมีจุดเริ่มจากการเป็นที่หุ้มปกป้องเท้ามาจนทุกวันนี้ได้เปลี่ยนไปเพื่อผลิตภัณฑ์ที่ออกแบบขั้นสูงและใช้เทคโนโลยีในการตัดซึ่งเป็นส่วนสำคัญจำเป็นสำหรับชีวิตมากในการเป็นอุปกรณ์ของนักเตะ

จากผู้สร้าง Step Up และ Step Up 2: The Streets ที่กลายเป็นแฟรนไชส์หนัง แห่งทศวรรษ บทสรุปของต้นตำรับหนังเต้นกำลังกลับมาใน Step Up 3D ที่จะทำให้ผู้ชมต้องตะลึงกับท่วงท่าการเต้นระดับโลก ผสมผสานกับเรื่องราวที่มาจากแรงใจและเปี่ยมไปด้วยพลังงาน ความฝัน การเคลื่อนไหวทางร่างกายอันเร่าร้อนและรุนแรง ถูกถ่ายทอดสู่สายตาของผู้ชมด้วยเทคโนโลยีสามมิติใหม่ล่าสุดเมื่อ มูส นักเต้นมากพรสวรรค์ มุ่งหน้าไปกรุงนิวยอร์กเพื่อศึกษาต่อ เขาพบกับ ลุค หนึ่งในสมาชิกทีมเต้น เฮ้าส์ ออฟ ไพเรท หรือทีมโจรสลัด ที่ถือเป็นทีมอันดับหนึ่งบนเวทีแดนซ์อันเดอร์กราวน์ ซึ่งเป็นสวรรค์ของนักเต้นรุ่นใหม่ไฟแรงทั่วทุกมุมโลกเขามองเห็นแววของมูส จึงชวนเข้ามาเป็นหนึ่งในสมาชิก เพื่อจัดการกับทีมเต้น เฮ้าส์ ออฟ ซามูไร คู่ปรับตลอดกาล ในการแข่งขัน เวิร์ล แจม ที่จะมีทีมนักเต้นจากทั่วทุกมุมโลกเข้าร่วมแข่งขัน เพื่อช่วงชิงเงินรางวัลก้อนโตกลับบ้าน

มูสและลุค ยังพบกับนักเต้นสาวมากพรสวรรค์อย่าง นาตาลี โดยทั้งสามช่วยกันคิดค้นท่วงท่าการเต้นที่พิเศษเพื่อใช้ในการแข่งขัน แต่แล้วก็ถูกทีมคู่ปรับขโมยนำไปใช้มูส จึงตัดสินใจหันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนๆในโรงเรียนเก่าของเขาทีมเต้นไพเรท และ ทีมเต้นเอ็มเอสเอ ตัดสินใจร่วมมือกันแบบเฉพาะกิจ ตอนจบจะเป็นอย่างไร ซึ่งก็ต้องไปติดตามต่อในหนังกันเองนะคะ

ใน Step Up ภาค 3 นี้ จะเป็นเรื่องราวที่ต่างจากภาคแรกอยู่บ้าง เพราะในภาคแรกจะเป็นเรื่องราวของคู่พระนางที่มีฐานะต่างกันสุดขั้ว โดยภาคแรกจะเป็นนางเอกที่เป็นลูกไฮโซ พระเอกเป็นคนธรรมดา และเมื่อมาภาคสอง พระเอกจะเป็นคนรวย แต่นางเอกเป็นเด็กฐานะธรรมดา ทว่าภาคสามนี้จะไม่ได้เน้นที่เรื่องความแตกต่างของฐานะพระเอกและนางเอก แต่จะเน้นที่เรื่องของการแข่งขันมากกว่า และยังมีตัวเอกอื่นๆที่มาคั่นไม่ให้เด่นแต่คู่พระนาง ยังมีคู่หนุ่มมูส ที่ผู้เขียนถูกใจเหลือเกิน หนุ่มน้อยร่างบอบบางที่เต้นพลิ้วไม่แพ้คู่พระนาง แถมยังมีตัวละครจากภาคก่อนๆมาอีกหลายคน โดยมูส นั้นก็เป็นเพื่อนของนางเอกจาก Step Up ภาค 2 และคามิลล์เพื่อนสนิทของมูส ผู้รับบทเป็นน้องสาวของพระเอกจาก Step Up ภาคแรก (ดูอยู่นานก็นึกอยู่ว่าหน้าคุ้นๆเหมือนเคยเห็น)

และเป็นเอกลักษณ์ของภาพยนตร์ Step Up ที่มักจะมีฉากเต้นที่แสนอลังการ โดยเฉพาะภาค 3 นี้ ที่มูสนั้นเรียกเอกวิศวะ ทำให้มูสนำความรู้จากเรื่องเรียนมาใช้ในการเต้น ทำให้เป็นฉากเต้นที่แสนอลังการ ฉากเต้นแต่ละฉากที่นำมาโชว์ในหนังล้วนน่าประทับใจไม่แพ้กัน ยิ่งฉากเต้นวันตัดสินทำเอาผู้เขียนกรี๊ดกร๊าดนั่งไม่ติดเก้าอี้เลย อ้อ! อีกนักแสดงที่ติดใจเหลือเกิน คือพ่อหนุ่มนักเต้นท่าแอนดรอยด์ที่แสนจะโดนใจ เพราะช่างเต้นได้เหมือนหุ่นเหลือเกิน

Step Up 3 เป็นหนังที่ทำให้ไม่รู้สึกเสียดายเงินเลยสักนิด เพลงที่เข้ากับเนื้อเรื่อง ท่าเต้นที่แสนจะอลังการ แถมภาคนี้นักแสดงก็มีแต่หน้าตาดีๆหุ่นดีๆ เรียกว่าไม่เสียดายสตางค์ที่เข้าไปดูเลย